Post wat je eet

2 dagen later… ging het zo zo…

Als ik mezelf zoals in ‘komen eten’ punten zou moeten geven, ben ik vandaag wel dik geflest.
Laat ons zeggen 4/10 voor gevoel, een dikke 7/10 voor pijn. Maw. Heb me al beter gevoeld.
Alles ging prima tot gisterennamiddag. Ik ‘mocht’ zelfs al even gaan werken beneden in de winkel, net zoals daarnet. Als je zelfstandige bent, wil ik je graag deze gouden tip meegeven: Als je ooit echt ziek bent, of een ingreep moet ondergaan, duik dan voor enkele dagen onder, want anders weten ze u toch te vinden!

Omstreeks 17u gisteren begon het tij te keren. De pijn stak de kop op. Te lang gewacht met medicatie, misschien; of kreeg ik een 24-uurs verdoving en was die nu eindelijk volledig uitgewerkt? Ik was gewaarschuwd door de de dokter, maar ja, hier kwam de pijn.
Autsj! Omdat het ventje toch nog wat deftig zou eten deze dagen, mochten we thuis aan tafel aanschuiven. Voor mij appelMOUSSE (zonder! brokjes) met aardappelen in the mix.
Na 1 yoghurtje vandaag was het mijn eerste eten en ik moet eerlijk zeggen, had nog altijd geen honger.
Gisterenavond om toch maar iets van energie binnen te krijgen nog een chocomousseke naar binnen gespeeld en vandaag AL een vitalinea platte kaas en een rijstpapje.
Zeg nu zelf, gevarieerde voeding, niet?

Om niet onder te doen voor de trend dezer dagen heb ik ook eens gefotografeerd wat ik zoal eet!

Amuse-Gueulekes en digestiefkes allerlei…

De rangschikking – Van lekker naar lekkerst!

Hoogstwaarschijnlijk ben ik dit tegen overmorgen kotsbeu. Dus al wie receptjes heeft voor superlekkere smoothies – overheerlijke soep – alles wat vloeibaar en zonder brokjes én voedzaam is, mag dit zeker doorsturen!

Wie zelfs bezigheidsgebrek heeft mag t mij ook altijd komen brengen!
Zelf iets in elkaar flansen, daar zegt t energiepeil voorlopig nog neen tegen!

Voor de geïntereseerden: de bloedneuzen zijn al fel verminderd in stromingskracht en ook in frequentie. Daarnaast kan ik jullie ook meedelen dat zittend slapen enorm vermoeiend is .

Ondertussen is het alweer tijd voor een nieuw dafalganneke en dan ga ik nog wat tijd en pijn proberen te doden met een klein middagdutje!

Wakker en wel!

Hoera! We zijn er terug! Al bij al, redelijk wel!

Gisteren ochtend moest ik tegen 8 u in de Volkskliniek zijn in Gent. Daar zou Dr. Inge De Latte mij opereren.

De ochtend was hel. Dankzij mijn steunend liefje betert dat dan wel een beetje maar toch, ik was een flauwe seute. Je ligt daar maar wat, en de mensen aan t onthaal waren op zijn maandags (wee oh wee, we hadden geen nummertje genomen, maar er was dan ook niemand anders buiten ons), en de onthaalverpleegsters wisten van toeten of blazen… Zou ik de dokter nog zien voor de operatie? Rond welk uur word ik geopereerd? Niemand wist van iets… Wachten dus en bezigheidstherapie… Bv. Fotografeer je room with a view…

Room with a view – Volkskliniek Gent

Mijn steun en toeverlaat

Rond 11 u kreeg ik een kamergenote. Ondertussen had ik in een boekje een Sudoku gevonden en al gaandeweg verloor de stress het van de nodige concentratie om die op te lossen, terwijl hij eigenlijk redelijk simpel was.

Mijn kamergenote moest blijkbaar ook door Dr. De Latte geopereerd worden, reeds voor de 3e keer al en ze was (nog steeds) één en al lof over haar.
Ik vroeg haar (net zoals ik aan zovelen vroeg) naar haar ervaringen met de verdoving en die waren heel positief. Ze wist mij dan ook te vertellen dat Dr. De Latte met een vaste anesthesist werkt en dat ze daardoor heel goed op mekaar ingespeeld zijn.

De verpleegsters die dan de vragenlijsten kwamen afnemen, en de waarden meten, waren al een heel stuk vriendelijker, behulpzamer en van hen kwamen we te weten dat ik eigenlijk al aan de beurt moest geweest zijn, maar dat er iets tussengekomen was.

Nu nog zonder TPD

Voor de operatie – geen spleet

En plots opeens rond 13u30 was de verpleegster die me kwam ophalen er dan. Ik moest nog vlug mijn mond spoelen en weg waren we… Jo moest voor het OK afscheid nemen, voor een kus was er geen tijd meer, 2 uur later zou ik terug zijn…
Zeiden ze…

Van t één kamertje naar t andere, kwam ik op wacht te staan vlak voor het OK. Het leek wel alsof ze een boom aan t omdoen waren met een minicirkelzaag. Ik vroeg me af, als ze bij mij moesten zagen of ik dat in de narcose zou horen…
Een verpleegster die reeds de 2e keer voorbijkwam, bood me vriendelijk aan om boekjes te brengen aangezien ik daar misschien nog wel eventjes zou liggen…
Dan kwam er een andere verpleegster elektroden op mijn borstkas kleven, 2 bovenaan elke borst en één in t midden. (Toen ik wakker werd hing er ook nog één onder mijn borst, hoe kwam die daar dan???) Zij deed ook druppeltjes in mijn neus voor de intubatie. Alleen al het idee… Iets waar ik niet aan gedacht had… Maar ik was eerder bezig met: zou ik de dokter nog zien? Maar de verpleegster verzekerde mij dat ik zowel de dokter als de anesthesist nog zou spreken. Oef!

Wat later was Dr. De Latte er dan ook. Ze hadden een patiënt van de namiddag met een ernstige voorgeschiedenis voorgenomen, op vraag van de anesthesist. Het had een stuk langer geduurd dan verwacht, vandaar dat ik heel wat meer geduld had moeten tonen… Geen probleem voor mij, dankzij de babbel met mijn kamergenote was ik al veel rustiger dan s ochtends.
Ze kwam mij ook proficiat wensen met de verkiezingsresultaten. Superlief! Dat is natuurlijk het voorrecht om dichtbij de dokter te wonen, dat het er persoonlijk aan toegaat.
Ook al ben ik immens bang voor wat straks na de operatie gaat komen, ik heb het volste vertrouwen in haar. Ze doet me niet belachelijk voelen met mijn overgeeffobie, en ze gaan er alles aan doen om het niet te laten gebeuren.
Dan eventjes de operatie overlopen, en wat erna zou gebeuren. Ik mag 2 weken niet snuiten, wel opsnuiven en niezen mag maar met mijn mond open. Het boerinneke uithangen eigenlijk.

Blijkbaar zijn ze mij iets voor 15 u dan komen halen. Ik mocht zelf uit mijn bed stappen en op de operatietafel gaan liggen. Ok, die roddel klopt. Het IS fris in een operatiekamer!
Maar ik werd snel warm toegedekt. Een beetje ingesnoerd, samen met de verdovingsslang, armen naar boven gedraaid, thumbs up :), de elektroden waren aangesloten en het infuus werd geplaatst.
De anesthesist, de al even vriendelijke Dr. De Ruyck stelde mij nog eens gerust, ik ging al Avessa peroperatief (tijdens de operatie) toegediend krijgen, en daarna nog eens als dat gewenst was. Avessa is een middel tegen het braken dat ook toegediend wordt bij chemotherapie en dat zeer effectief werkt.
Daarna moest ik mijn gewicht nog eens zeggen, en gingen ze eraan beginnen. De anesthesist, de dokter en de verpleegster wensten mij allemaal slaapwel en riepen nog tot straks. Het masker werd nog iets dichter gebracht, ik sloot al preventief mijn ogen en toen voelde ik mij in slaap vallen.

Het volgende moment dat ik mij herinner is dat iemand zei: wakker worden, tis gedaan en dan iemand anders, de tube er nog uithalen, en toen hoorde ik iemand zeggen: juist nog wat vaseline op uw lippen doen. Dat voelde goed aan! 🙂
Dat was eigenlijk het meest vervelende moment, de intubatie verwijderen. Het lijkt alsof je je eventjes verslikt, maar tegen dat je zou moeten hoesten is het er al uit, maar door dat gevoel liepen de tranen over mijn wangen, en werden ook even snel weer afgedroogd.
Hoe ik terug op mijn bed geraakt ben, dat herinner ik me niet.
Wel dat ik eens in de gang al meteen vroeg of ik hoger mocht zitten.
In de recoveryruimte kwam de lieve verpleegster van de boekjes bij mij, zij was daar van dienst. Ik kreeg een koelmasker over mijn ogen en een compres onder mijn neus.
Maar dat was allemaal zo benauwend doordat ik wazig zag, en ik wist niet waardoor… Was dit nog de verdoving? Ik zag op de klok 16u05. Jo zou al zitten wachten vol ongeduld.
Ik voelde mij beginnen beven. Mijn vorm van hyperventilatie als ik misselijk ben, of misschien eerder als ik misselijk ben en schrik krijg om te braken.
Het ding achter mij ging tekeer. Mevrouw, u moet wat rustiger worden hé!
Ik: Waarom?
Zij: uw hartslag is veel te hoog
Ik: Hoeveel dan?
Zij: Bwa, 160 zo
Ik: Oh maar da s niet erg, dat heb ik tijdens het lopen ook
Zij: Allé dan, uw ligt hier een marathon te lopen in rust?
Ik legde haar uit dat t kwam door de schrik. Ik had een vieze smaak in mijn mond van al het bloed en ze kwam af met zo een spuitbusje verneveld water. Op die moment is dat de hemel op aarde. Voor de zekerheid kreeg ik toch nog wat Avessa. Het koelmasker en het compres onder mijn neus gingen eraf. De reden waarom ik wazig zag was omdat er zalf op mijn ogen was! OEF! Gewoon alles eraf gewreven en ik had terug een klare kijk op de zaken… En ik vroeg een boekje, om zo mijn gedachten te verzetten… 2 x Dag Allemaal: ideaal! Roddelvoer!
En zie, na 5 minuten kreeg ik een goed rapport, hartslag gedaald naar 90. en ik voelde mij ook 10 keer beter. Niks van misselijkheid meer…

Van de moment dat ik mijn hoofd bewoog kreeg ik een bloedneus. Zo weet ik ook eens hoe dat voelt. Hupla, de ijszak vanop mijn kaak naar mijn nek, om het bloeden te stoppen. Oh heerlijke koelte… De meneer rechtover mij had t koud en vroeg om zijn bed te verwarmen, maar ik lag daar te puffen! Niet normaal hoe warm ik t daar had! Ik zou veel geld geven nu voor zo wat frisse lucht!

Of Jo eventueel bij mij mocht komen? Neen, dat kon echt niet, enkel voor kleine kindjes, maar ja, ik ben al groot hé 🙂
Maar ze wou hem wel eens bellen voor mij: oef… Ja, dat spreken ging mij toch niet zo goed af, dus hielden we het kort… Als ik zo goed bleef, mocht ik om 17u naar boven… Maar Dr. De Latte maakte er een punt van om al haar patiënten nog te zien voor ze terug naar boven gingen… De meneer voor mij had nog wat last met zijn tanden, dus die moest nog eens terug… Maw het was 18 u toen ik terug naar boven mocht.

Dokter De Latte kwam me verzekeren dat alles super goed verlopen was. De schroef was geplaatst en de gehemeltes waren losgemaakt en doorgezaagd zodat ze open kunnen schuiven. Dat voel ik eigenlijk het meest, dat onder mijn neus zeer gevoelig is. Verder kreeg ik nog te horen wat wel en niet mocht, wanneer ik vroeger moest komen ingeval van problemen. Enkele nachten zittend slapen, niet snuiten, niet stoer doen (maw medicatie nemen VOOR je pijn krijgt) en veel ijs opleggen.
Nu blijft de schroef 1 week vergrendeld zitten, en volgende week gaat ze mij dan tonen hoe t moet om verder open te draaien. Binnen dit en 6 maand mag hij er al terug uit!

Eens boven was de wacht gewisseld. Een superlieve verpleegster heeft mij nog 2 uur opgevolgd. Ze had op den duur meer schrik voor de misselijkheid dan ik.

Bij elke beweging die ik maakte: gaat t, gaat t? Zeer bezorgd maar zeer lief.

Om 19 u mocht ik EINDELIJK een beetje water en cola drinken! Suikers! Mjammie!
Na 26 uur vasten was dat meer dan welkom!

Om 20 u mocht het infuus eruit en mochten we naar huis! Hoera!
Jo dacht dat ik in een euforische roes zat, maar ik voelde mij echt fris! Het ging goed!

Alles is echt vlekkeloos verlopen! Zelfs het wachten s ochtends had zo nog zijn voordelen!

Dr. De Latte heeft ook al mijn wijsheidstanden verwijderd onder lokale verdoving, nu deed zij de allereerste operatie waarvoor ik onder narcose moest, mijn heiligste schrik! En ik kan t alleen maar iedereen aanbevelen! Ze is een fantastische dokter! Echt waar!

Narcotic

Morgen is het zover!

Voor de eerste keer in mijn leven ga ik onder volledige narcose gaan. En ik heb er een heilige schrik voor.

Niet voor de operatie op zich, maar wel voor de narcose of beter gezegd: wat erna komt.
Ik heb namelijk een immense fobie voor overgeven. Ik zou miljoenen geven om niet te moeten braken en zou er ook alles aan doen om het te vermijden…
Automatisch ga je daardoor ook situaties waarbij dit kan voorkomen ontwijken, uitstellen, etc…

Ik hoor velen onder jullie zich al afvragen: waarom moet Marike nu onder narcose?
Eerst dacht ik: Wie boeit dat? Maar achteraf dacht ik dan: iedereen zal het toch zien, misschien sla ik bont en blauw uit, dus kan ik er maar beter open over zijn.

Om een heel lang verhaal kort te maken, zit het zo…
Als kind heb ik heel lang geduimd. Alles hebben mijn ouders geprobeerd om het mij af te leren, gaande van vies smakende nagellak, het toenaaien van pyjamamouwen, het spalken van 1 arm en erna ook allebei (omdat ik anders met de ene arm, de andere losmaakte,…) Niks hielp, tot ik op een bepaalde dag ‘het licht zag’ en het duimen was van de ene dag op de andere over. Nooit had ik er nog nood aan. Jammer genoeg was het toen al veel te laat: resultaat: een open beet, een kruisbeet (boven- en onderbit staan niet mooi op elkaar) en het constant ademen door mijn neus.
Zoals vele tieners van mijn generatie had ik van mijn 14 tot mijn 16 jaar een blokjesbeugel, met erna 5 jaar een draadje. Maar mijn toenmalige orthodontist vond t niet nodig dit te laten zitten, met alle gevolgen vandien: de laatste jaren zijn mijn tanden terug aan het dansen geslagen.

Op zich was dit geen probleem, ware het niet dat door het scheefgroeien van 1 tand de wortel kwam bloot te liggen wat een enorme gevoeligheid geeft. Dus ik dacht: ik wil opnieuw een beugel. Beter nu dan binnen 10-15 jaar, ineens de korte pijn.

Daarom ging ik 1.5 jaar geleden op controle bij mijn tandarts, Tom Beckers, die mij op zijn beurt naar zijn vrouw, stomatologe Dr. Inge De Latte doorverwees.
Zij maakte snel duidelijk dat door een nieuwe beugel het probleem nog steeds hetzelfde ging blijven, alleen het uitzicht van mijn gebit zou wat veranderen.
De oplossing van al die kleine probleempjes was ingrijpend, en ik zat toen aan mijn stoel genageld:

  1. beugel onderaan plaatsen
  2. mijn bovenste bit is te klein om al mijn tanden terug goed op zijn plaats te krijgen. Immers door steeds te duimen, en dus te zuigen, staan mijn bovenste tanden achteraan naar binnen, beetje zoals bij een zandloper. Op de foto is het niet superduidelijk, maar versta je misschien wel wat ik bedoel 
    Om plaats te maken zou een TPD of smile distractor geplaatst moeten worden en dit kon enkel onder volledige verdoving gebeuren. (wat nu gepland is op maandag 19 november). Dit is een soort schroef die eens geplaatst geleidelijk aan wordt opengedraaid waardoor de 2 helften van het gehemelte uit elkaar gaan en er dus een mooie zeg maar Reuze Verhofstadt spleet ontstaat tussen mijn 2 voorste tanden.
  3. Eens gestabiliseerd, een beugel bovenaan die de spleet relatief snel terug sluit
  4. Last but not least, moet de onderkaak aan weerskanten gebroken worden om zo naar voor geschoven te worden, zodat mijn open beet terug een gesloten beet is.
  5. Logopedie om opnieuw juist te leren slikken. Anders duw ik elke keer met mijn tong tegen mijn tanden en zouden ze alsnog naar voor komen.
Als ik het hele verhaal hoorde dacht ik eerst: NO WAY! ’t Is toch niet dat ik een misvormd gelaat heb dat niet juist staat.
Enkele argumenten later van dokter De Latte dacht ik er al iets anders over:
– doordat ik een kruisbeet heb, bijt ik altijd op mijn tanden en geraakt het voedsel ook makkelijker op plaatsen waar het niet hoeft te zitten. Mijn tanden zijn dus meer vatbaar voor cariës.
– het overtuigende argument: als ik er niets aan liet veranderen, zou ik steeds door mijn mond blijven ademhalen. Dit zorgt ervoor dat je constant ongezuiverde rechtstreeks in je longen krijgt, terwijl dat als je door je neus ademhaalt deze lucht eerst gefiltert wordt.
Het werd onlangs aangetoond dat iemand die steeds door zijn mond ademhaalt vanaf 50 jaar dubbel zoveel kans heeft om longkanker te krijgen dan iemand die door zijn neus ademhaalt.
Toen ik dit hoorde was de keuze snel gemaakt. Stel dat ik er nu niets aan zou laten doen, en ik zou longkanker krijgen, zou ik mezelf levenslang verwijten dat ik nu zo flauw was geweest. Maar die narcose hé!
Nog wat bedenktermijn… De gedachte dat ik er met beugel, spleet en gebroken kaken 2 jaar niet zo super zou uitzien waren ijdel, egoïstisch,… maar ze speelden een grote rol voor mij. Maar toen leerde ik mijn lief kennen, en hij trok me over de streep… En ik wist dat hij gelijk had!
Dus begin april dit jaar 2012 dus liet ik al onderaan mijn beugel plaatsen.
Dat ging heel snel en heel goed. Weinig mensen merkten dat zelfs op; en deze zomer kreeg ik al groen licht voor de TPD. Maar ik zag het niet zitten om mij voor de verkiezingen nog te laten opereren, dus heb ik maar gewacht tot erna. Nu dus 🙂
En tja, die narcose… Ik heb al aan ieders oren willens nillens zitten zagen: hoe is t, was je misselijk, moest je braken,…
Ik heb alle beschikbare blogs van mensen die het ook hebben laten doen afgeschuimd, misschien had ik dat beter niet gedaan, want mijn angst is er niet echt door verbeterd…
Maar goed, come what may: morgen is het zover!
Dan wordt er zo een smile distractor geplaatst! Wil je graag zien hoe dit in zijn werk gaat, kan je via volgende link er een filmpje van bekijken : Smile distractor – plaatsing.
Duimen jullie allemaal voor mij? Dankjewel!

 

1 Maand later…

Exact 1 maandje is het stil gebleven hier op mijn blog…

Volgens de pro’s onder jullie is dit TE lang…  Maar nu zijn we er weer!
Ik had nooit aan eventjes digitale rust (aan algemene pauze ook, maar daar wachten we nog op!)

Wat heb ik tijdens de voorbije weken zo allemaal uitgespookt…

  • Eerst en vooral gedecompresseerd 🙂
  • samen met het lief toch wat ontspannen,
  • na de overwinningsroes met wat heimwee mijn verkiezingsborden afgebroken,
  • mijn vriendjes hier en daar waar mogelijk terug opgezocht,
  • mijn werk weer opgekrikt en
  • de draad van de studies weer opgepikt (Met andere woorden: ik ben ondertussen weer op de hoogte van alle taken, en examens die mij de komende weken te wachten staan!)
  • de laatste voorbereidingen getroffen voor mijn ‘ingreepje’ (hierover meer in een volgend berichtje)

Ondertussen zijn we ook ingeschreven voor een cursus ‘gemeenteraad’. Gedurende 3 maandagen in november – december – januari zal ik samen met andere nieuwe verkozenen van Oost-Vlaanderen ‘leren’ hoe het er aan toegaat in zo’n gemeenteraad. Wordt vast en zeker heel interessant!

Daarnaast hebben we ook een brief gekregen van Geert (aka den burgemeester, nog 1.5 maand in ieder geval) dat op 2 januari de nieuwe gemeenteraad opgericht wordt en we daar dus ook verwacht worden.
Ze laten er geen gras over groeien, 2013 zal meteen goed ingezet worden!
Ik kijk er al naar uit! Dan begint het maar pas! Hopelijk kan ik een goed gemeenteraadslid worden en zijn, en hoe stom dit ook klinkt, ik wil jullie niet teleurstellen!

Met andere woorden: als jullie suggesties hebben, een opmerking, kritiek, een voorstel, wat dan ook, zin in een babbeltje! Laat me dan zeker iets weten! Van dinsdag tot zaterdag in de winkel, via telefoon (053/80.56.69.), mail (marike.godefroit@gmail.com), ik ben makkelijk bereikbaar!

 

Dank U!

Dank U dat u ging stemmen, dat u ook een signaal gaf hoe het verder moet met uw gemeente! In het bijzonder uiteraard héél erg bedankt 533 stemmers die voor mij gekozen hebben!
Ik heb enorm veel zin om aan minstens 533 mensen (en liefst aan de rest van de Leedse bevolking) te bewijzen dat ik hun stem waard ben!

We gaan er voor!

Dankuwel N-VA’ers, mede-kandidaten en uiteraard Bart De Wever 😉
Het was een uiterst leerrijke en boeiende periode waarin ik ontzettend veel geleerd heb over mensen, over mezelf en waarbij ik een hoop nieuwe, interessante mensen leerde kennen. Alleen al daarvoor was het de moeite waard!

Dankuwel Fred en Geert, voor alle hulp bij mijn campagne!
Ook Polleken, bedankt voor de remorque in bruikleen!
Bedankt creatieve duizendpoot Karoline om mij te voorzien van de gepaste oorringen in N-VA kleurtjes. 🙂
Wie graag Leedse ambachtelijk gemaakte juweeltjes ziet, zoek zeker eens naar Mariedemoiselles op FB!

Dankuwel aan ALLE vriendjes en vriendinnetjes, van binnen en buiten Lede, dat ze mij nog steeds graag zien na al die weken van verwaarlozing.
Bedankt voor jullie lieve berichtjes, de aanmoedigingen, de bezoekjes, de telefoontjes,…
Ik hoop met jullie binnenkort te kunnen klinken op deze mooie overwinning!
Super dat verschillende onder jullie lieten weten dat mijn bolleke gekleurd was! Mijn hartje heeft vele vreugdesprongetjes gemaakt zondagvoormiddag 🙂

Dankuwel aan mijn familie!
Ik wil niemand vergeten maar in het bijzonder:
– Mémé! Omdat ik haar huis als campagne-oord mocht versieren en ze mij vergaf dat ik haar tijdens deze campagne véél te weinig bezoekjes bracht!
– Nonkel Wilfried en tante Hilde: Omdat ik hun remorque mocht gebruiken om mijn banners op te plaatsen.
– Nonkel Guy en tante Mie, Charlotte en Manu: Voor de aanmoedigingen, zelfs vanuit het buitenland!
– Nonkel Jan en tante Tineke en Alfred: Voor de sponsoring om nog extra campagne te voeren tijdens leuke festiviteiten 😉
– Nonkel Jan, tante Frieda, Tine & Wim en Raf & Astrid: Omdat ze mij zelfs vanuit een ‘ander’ kamp steunden en een goede uitslag gunden.
– Nonkel Frans en Rita: Omdat de strijd voor de ‘Vlaamse zaak’ voor eendracht in plaats van tweedracht zorgde én ook omdat jullie heelhuids terug uit Frankrijk gekomen zijn. Alleen dat al zorgde voor een pak minder stress voor het verkiezingsweekend!

Bedankt lieve ouders! En broer Lander!
Voor alle belangeloze steun, hulp, raad,… voor de campagne, de winkel, de hond,…
Té veel om op te noemen! Oneindig veel dank!

De laatsten zullen de eersten zijn…
Dank u lieve schat voor ALLES. Zonder jou had ik dit niet gekund! Ik zou een blogbericht vol kunnen schrijven vol lofbetuigingen, maar dat doe ik liever ‘in t echt’ in plaats van virtueel!

 

De verandering begint vandaag!

Met zo’n fenomenale uitslag is er sowieso op 1 dag voor Lede al héél wat veranderd!
Dit is nooit gezien… Zelfs volgens de Leedse historici 😉 zou zelfs de VU indertijd nooit zo’n monsterscore behaald hebben in Lede!

We hebben gisteren een prachtig resultaat gehaald met de N-VA in Lede en in vele andere dorpen en steden, en daar zijn we héél blij mee!

Jammer dat we van de pers moesten horen dat de verliezende partijen zonder ons verder wouden, maar niet getreurd… We staan klaar om stevig oppositie te voeren!
Zo koppig als onze mascotte de ezel, en ontembaar gelijk de Vlaamse Leeuw!
Dat ze hun tenen zullen mogen uitkuisen!
De campagne van 2018 begint dan ook vandaag en ik heb er ongelooflijk veel zin in!

Toen na 22 u de resultaten volledig bekend werden, hebben we daar nog enkele keren op geklonken, maar mijn kaars was uit! Ongelooflijk blij, maar ook klaar om mezelf in het zwarte gat te laten vallen!

Het is onbeschrijflijk wat dit met een mens doet. Ik dacht dat een examenperiode het meest stresserende was dat me tot hiertoe kon overkomen, maar een campagne voeren wint de race.
Met 7 verkozenen (waarvan 4 vrouwen! Hoera! Vrouwen aan de top!!!) gaan we er vanaf januari keihard tegenaan!

7 verkozenen die er 200% voor gaan!
Dankuwel voor jullie steun!

En dan nu: dankuwel briefjes maken en dan… bekomen 🙂

 

De prijzen worden pas aan de meet uitgedeeld

Deze spreuk (of iets dat er toch op geleek) hing vroeger altijd bij mijn liefste nichtje Tine boven haar bureau, en ik heb er tijdens deze campagne al veel aan gedacht.
Blijven gaan, niet opgeven, zolang je niet doodvalt kan je voort!
Onder dat mom ging ik gisteren na het werk in de winkel meteen weer de baan op samen met Kim om huisbezoeken te doen.
We ontdekten dat hier vlakbij, in de Burgemeester Coppensstraat de buren gezamenlijk aperitieven om het weekend in te zetten! Wat een leuk initiatief!

Daarna gingen we nog een deel van de Gele Wijk bezoeken en gingen we, 2 vrouwen, nog enen drinken in t Kantientje… Sommigen trokken nogal ogen… 2 mannen aan den toog = normaalste zaak van de wereld… 2 vrouwen aan den toog = ?
We hadden dorst én nood aan een beetje opwarming! ’t Wordt herfst! Brrrrr

Na een snelle hap bij Sofie en Lieven van Koffie & Co, snel nog naar de Wijndegustatie van de Volleybalclub Dynaco! Jammie, jammie!
De voetbal was er ook te bekijken, dus de mannen waren al snel aan het grote scherm in de ‘bar’ gekluisterd…
Eerst hebben we een aantal (witte) wijntjes geproefd en een bestellingske gedaan.
’t Was lekker! Wat ook te zien was aan de blauwe lippen van de rode wijndrinkers 🙂

Deze morgen moesten we vroeg uit de veren om naar Antwerpen te gaan! Er was een slotbijeenkomst voor alle N-VA kandidaten van over héél Vlaanderen.
Alles ging heel vlot tot vlak voor Antwerpen. 1 klein auto-ongeluk in de Kennedy-tunnel en alles staat stil… Met bijna een half uur vertraging zijn we er toch geraakt.
Wat ben ik blij dat ik niet elke ochtend in de file moet staan… Mijn woon-werkverkeer beperkt zich tot een trap, maar na een uur file ben ik daar héél tevreden mee!

INDRUKWEKKEND was het!  De koningin Elisabethzaal was GEEL.  Méér dan 2000 man, samen met vele gele t-shirtjes, pancartes van ‘de kracht van verandering’ en vele leeuwenvlaggen.

Overal geel!

Eén voor 1 namen lijsttrekkers van de provinciehoofdsteden het woord, afgewisseld met bezoekjes van Elio Di Rupo, Mitt Romney,… vertolkt door Denoyelle. Stevig gelachen!

 

 

 

Kers op de taart was natuurlijk de toespraak van onze voorzitter Bart De Wever.

Ik geef het grif toe: Bart De Wever wordt verafgood! En soms is het er denk ik wat over.
Moest ik in zijn schoenen staan, zou ik me in elk geval niet meer op mijn gemak voelen bij momenten! Maar hij doet t toch maar!
Een indrukwekkende speech! Alle vermoeidheid verdween op slag, de zaal was tot aan de nok gevuld met positieve energie. Ik zat mee op de (gele) wolk vermoed ik…
Iedereen kreeg een hart onder de riem om nog een halve dag door te zetten en om er voluit voor te gaan…

De speeches van Bart De Wever: onovertroffen

 

De verandering begint morgen!

Toen het evenement afgelopen was, gingen we nog dag zeggen tegen Kim die er de stand van de N-VA jongeren moest bemannen… Daar kwamen we Dieter tegen die onze pancarte had kunnen bemachtigen.
Samen met de Leedse mensen in Antwerpen op de foto dus! 🙂

De verandering begint in Lede

 

 

Terug van Antwerpen naar Lede verliep gelukkig genoeg mits een gps-omwegje zonder al te veel vertraging…
Na het middageten was het dan opnieuw tijd voor onze allerlaatste huisbezoeken!
In de regen… Hopelijk brengt de regen ons een vruchtbare verkiezing!

We vertrokken richting Overimpe! Na wat gedruppel aan enkele huizen, viel het opeens wel met bakken uit de hemel! Gelukkig genoeg mochten we even binnenkomen om voor het ergste te schuilen… Neen er was niemand anders op ronde… Dat moesten wel gekke zijn die door zo’n hondenweer gingen :))) Maar baat het niet, dan schaadt het niet!
De aanhouder wint!

’s Avonds werden de magen gevuld op het eetfestijn van de voetbalploeg van Filip! Lekkere spaghettiiiiiiiiiiiiiiiiiiii 🙂 Dezelfde voetbalploeg als… die van Stijn en Marc! Leuk om Lieneke nog vlug even in de vlucht te zien! Wat zal ik blij zijn als ik na zondag terug wat tijd zal hebben voor alle vriendjes die ik verwaarloosd heb! Ik maak het goed! Beloofd!

Hup hup, van het eetfestijn naar het kwisfestijn! ZVC The Vikings organiseerden naar jaarlijkse gewoonte de kermisquiz in Impe! Ik had een aantal kandidaten kunnen overtuigen om mee te doen aan deze ludieke quiz… Maar dit jaar was het toch een moeilijke editie!

In opperste staat van concentratie

 

Maar t was geen schande… We eindigden met onze 2 ploegen op de 11de en 9de plaats.
Tijdens de pauze had ik van ver de prijzen zien staan, en er stonden van die gekke, grote knuffels bij… Al lachend had ik tegen Jo gezegd: die wil ik!
En wat gebeurde er? Bij de loting van de prijzen wonnen we: een EZELKNUFFEL!!!!
Hilariteit alom 🙂
We hebben nu ook een mascotte!

Onze mascotte!

Na afloop van de quiz zijn we nog een beetje blijven plakken op Impe Kermis in t buitenbeentje met enkele kandidaten… Gelukkig misschien dat we daar geen foto’s van hebben 🙂 De campagne is nu ECHT gedaan! Alhoewel daar sommige kermisvierders anders over dachten!

Gespot in Lede: politieke (azijn)pissers

Gisterenavond was er een politiek debat met alle lijsttrekkers van de Leedse politieke partijen in Intermezzo.
Dit ging dus door naast mijn deur.

Het was een rustige avond. Koen Moreau, de moderator, pikte goed in op de antwoorden, en stelde de juiste vragen…
Tot een vurig debat, zoals ik mij een debat dan voorstel, kwam het echter nooit. We zijn en blijven braaf in Lede hé! Dat dacht ik althans nog gisterenavond.

Daarna werd nog druk nagekaart tussen pot en pint aan de toog.
Na een dagje werken, huisbezoeken, én debat was onze kaars uit en tegen 1 u lag ik in bed.
Deze ochtend om 7 u mee met t liefke uit de veren. Ik zou nog tot 9 u gaan bussen… De laatste loodjes, we zijn er bijna!
Mijn vriend twijfelde in t begin eraan dat we 5000 kaartjes nooit gingen gebust krijgen tegen de verkiezingen. Als het ons (en vooral hem en mijn va) zou lukken, gingen we daar bubbels op drinken. Bij deze: ze staan al koel.

Soit, terug naar deze morgen…

GROOT was mijn verbazing én mijn afkeer, mijn walging toen ik beneden in het portaal van de winkel ontdekte dat er wel TWEE!!!! (azijn)pissers respectievelijk tegen de deur van ons appartement, en tegen de deur van de winkel geürineerd hadden. Geürineerd, gewaterd, tis allemaal nog te mooi om te beschrijven, kortweg: gepist! En ik was ook pissed!

Beste daders (1 met een grote blaas, en 1 met een kleintje; enen dat tot tegen de klink kon pissen en 1 die maar tot kniehoogte reikte): Flauw, echt waar!
Toen ik me politiek ‘kenbaar’ maakte, had ik vooral schrik voor ‘de vijand’. Maar ik moet het eerlijk zeggen: tot gisteren kreeg ik géén ENKELE negatieve reactie, noch van collega-kandidaten, noch van Leedse inwoners én het deed mij veel plezier dat ik nog steeds door één deur kon met vrienden en kennissen die ‘anderskleurig’ waren. Ik had dat niet durven dromen!
Maar vroeg of laat duikt er precies dan toch wat vijandigheid op…
Al vind ik het zeer laag om dat op deze manier te laten blijken!

Wel, gemene pissers, lees en hoor wel: Jullie zullen mij niet temmen!
Daarmee krijgen jullie mij niet klein!
Tot zondag! En dan zullen we t spelletje eerlijk en vriendelijk spelen! Ere wie ere toekomt! Maar wie je ook bent, aan mijn nachtelijke voordeurbezoekers met volle blaas: jullie wens ik de overwinning niet toe!
Aan alle andere bezoekers: don’t worry… Ik heb me niet aan mijn hart laten komen, en ik heb er zeker mijn handen niet aan vuil gemaakt: leve de latex handschoenen!
Gewapend met borstel, spons, latex handschoenen, bleekwater en Mr. Proper heb ik mijn
, hele inkomhal van beneden tot boven gepoetst. Hun sporen zijn uitgewist!
Daar draai ik mijn hand niet voor om!

Integendeel, de strijdlust is nog wat aangescherpt, en we gaan nog 3 dagen voluit!

Een foto is geurloos, gelukkig

Politieke (azijn)pissers?

Nachtelijke onzindelijkheid

Leedse markt

Gisteren was het de laatste keer markt voor de verkiezingen.
Dus liepen we met vele verkiezingskandidaten van alle slag, van alle partijen rond op de markt.
Omdat ik het wandelen met de hond wat verwaarloosd had de laatste week, dacht ik dat het beter was om haar mee te nemen.
Van de nood een deugd maken noemen ze dat!

2 vliegen in één klap: ik heb er dan maar een campagnehond van gemaakt!

Féline de campagnehond

 

Naar mijn gevoel waren de mensen de flyers, de kaarten, nu echt wel beu!
Maar ons Féline, de hond, die had succes hoor!
Iedereen moest hartelijk lachen met mijn campagnehond, en als ze verkiesbaar was geweest had ze zeker véééééééle stemmen binnengehaald door dat wandelingetje op de markt.

Was ze niet schattig???

Féline voert campagne

 

Hond op dierenhotel in Lede ontvoerd door eigen baasje

Dit zou een titel van een absurd krantenartikel kunnen zijn…
Maar het werd bittere realiteit dit weekend.
Zaterdagavond organiseerde Marnixring Aalst Denderend Land (waarvan mijn va lid is) een concert door Capella Nova.
Het was met enig argwaan dat ik er naartoe vertrok, want in klassieke muziek is mij weinig bekend maar… het was prachtig! Zelf voor een complete klassieke leek als ik!
Een afwisselend samenspel tussen koor, solisten en het orkest konden alle 200 aanwezigen boeien.
Na de receptie die na het concert aangeboden werd, gingen we nog naar het galabal van Moeder Oilsjterse. We waren in de ‘capucienen’kerk, het bal was in ‘de Carlton’ dus dat was mooi meegenomen.
Voor het gemak hadden we Féline, onze pup, op logement gestuurd naar de Ronkenburg bij mijn ouders. Normaal gezien is ze gewend om in een bench te slapen, maar die hadden we in alle haasten thuis gelaten.
Op het bal viel het ronduit gezegd tegen. De DJ was echt niet onze stijl, er was beduidend minder volk dan de andere jaren,… Om 2 uur besloten we ‘al’ naar huis te gaan, wat voor ons vroeg is voor een galabal.

Ik vreesde dat onze hond mijn ouders zou wakkerhouden (geen bench = niet slapen?) of dat ze aan de spliksplinternieuwe keukenkasten zou bijten of … dus ik besloot maar dat we haar beter konden gaan halen, zodat ze niet teveel last zou veroorzaken.
Tegen dat ik bij de hond was, had ik wel wat lawaai gemaakt, dus ik was ervan overtuigd dat moeke mij wel zou gehoord hebben.

De ochtend nadien, moeke had juist niks gehoord, was er om 8 u reeds grote paniek.
Mijn ouders waren er namelijk van overtuigd dat de hond ontvoerd/weggelopen was.
Met als resultaat dat samen met broere Lander die net thuiskwam, er tot de middag een enorme zoekactie was naar de hond. Mijn gsm batterij leeg, en telefoontoestellen die beneden lagen… De wet van Murphy kon geen beter voorbeeld bedenken!
De politie werd opgebeld, de bakkers werden bezocht (en veel te veel broden werden gekocht), elke mens op dat vroege uur op straat werd aangesproken of ze geen klein lief hondje op straat gezien hadden…
De opluchting was dan ook immens groot toen moeke kwam aanbellen en Féline vol jolijt blafte en ze meteen doorhad dat de hond ‘gewoon’ hier was.

Eigenlijk is dit geen verhaal om trots op te zijn, eerder diep beschaamd, wat ik ook ben.
Maar ik vertel het wel om mijn ouders en mijn broer te bedanken, om in deze superdrukke verkiezingsstrijd, naast alle andere inspanningen die ze al geleverd hebben, toch nog zo in de weer te zijn voor ons, en voor Féline.
Ik beloof hierbij plechtig dat als de hond komt logeren, dat ik ze nooit meer vroegtijdig zal komen ophalen!

Duizendmaal bedankt en een pootje van Féline!
En nu de laatste rechte lijn naar zondag!