Hond op dierenhotel in Lede ontvoerd door eigen baasje

Dit zou een titel van een absurd krantenartikel kunnen zijn…
Maar het werd bittere realiteit dit weekend.
Zaterdagavond organiseerde Marnixring Aalst Denderend Land (waarvan mijn va lid is) een concert door Capella Nova.
Het was met enig argwaan dat ik er naartoe vertrok, want in klassieke muziek is mij weinig bekend maar… het was prachtig! Zelf voor een complete klassieke leek als ik!
Een afwisselend samenspel tussen koor, solisten en het orkest konden alle 200 aanwezigen boeien.
Na de receptie die na het concert aangeboden werd, gingen we nog naar het galabal van Moeder Oilsjterse. We waren in de ‘capucienen’kerk, het bal was in ‘de Carlton’ dus dat was mooi meegenomen.
Voor het gemak hadden we Féline, onze pup, op logement gestuurd naar de Ronkenburg bij mijn ouders. Normaal gezien is ze gewend om in een bench te slapen, maar die hadden we in alle haasten thuis gelaten.
Op het bal viel het ronduit gezegd tegen. De DJ was echt niet onze stijl, er was beduidend minder volk dan de andere jaren,… Om 2 uur besloten we ‘al’ naar huis te gaan, wat voor ons vroeg is voor een galabal.

Ik vreesde dat onze hond mijn ouders zou wakkerhouden (geen bench = niet slapen?) of dat ze aan de spliksplinternieuwe keukenkasten zou bijten of … dus ik besloot maar dat we haar beter konden gaan halen, zodat ze niet teveel last zou veroorzaken.
Tegen dat ik bij de hond was, had ik wel wat lawaai gemaakt, dus ik was ervan overtuigd dat moeke mij wel zou gehoord hebben.

De ochtend nadien, moeke had juist niks gehoord, was er om 8 u reeds grote paniek.
Mijn ouders waren er namelijk van overtuigd dat de hond ontvoerd/weggelopen was.
Met als resultaat dat samen met broere Lander die net thuiskwam, er tot de middag een enorme zoekactie was naar de hond. Mijn gsm batterij leeg, en telefoontoestellen die beneden lagen… De wet van Murphy kon geen beter voorbeeld bedenken!
De politie werd opgebeld, de bakkers werden bezocht (en veel te veel broden werden gekocht), elke mens op dat vroege uur op straat werd aangesproken of ze geen klein lief hondje op straat gezien hadden…
De opluchting was dan ook immens groot toen moeke kwam aanbellen en Féline vol jolijt blafte en ze meteen doorhad dat de hond ‘gewoon’ hier was.

Eigenlijk is dit geen verhaal om trots op te zijn, eerder diep beschaamd, wat ik ook ben.
Maar ik vertel het wel om mijn ouders en mijn broer te bedanken, om in deze superdrukke verkiezingsstrijd, naast alle andere inspanningen die ze al geleverd hebben, toch nog zo in de weer te zijn voor ons, en voor Féline.
Ik beloof hierbij plechtig dat als de hond komt logeren, dat ik ze nooit meer vroegtijdig zal komen ophalen!

Duizendmaal bedankt en een pootje van Féline!
En nu de laatste rechte lijn naar zondag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *