Wakker en wel!

Hoera! We zijn er terug! Al bij al, redelijk wel!

Gisteren ochtend moest ik tegen 8 u in de Volkskliniek zijn in Gent. Daar zou Dr. Inge De Latte mij opereren.

De ochtend was hel. Dankzij mijn steunend liefje betert dat dan wel een beetje maar toch, ik was een flauwe seute. Je ligt daar maar wat, en de mensen aan t onthaal waren op zijn maandags (wee oh wee, we hadden geen nummertje genomen, maar er was dan ook niemand anders buiten ons), en de onthaalverpleegsters wisten van toeten of blazen… Zou ik de dokter nog zien voor de operatie? Rond welk uur word ik geopereerd? Niemand wist van iets… Wachten dus en bezigheidstherapie… Bv. Fotografeer je room with a view…

Room with a view – Volkskliniek Gent

Mijn steun en toeverlaat

Rond 11 u kreeg ik een kamergenote. Ondertussen had ik in een boekje een Sudoku gevonden en al gaandeweg verloor de stress het van de nodige concentratie om die op te lossen, terwijl hij eigenlijk redelijk simpel was.

Mijn kamergenote moest blijkbaar ook door Dr. De Latte geopereerd worden, reeds voor de 3e keer al en ze was (nog steeds) één en al lof over haar.
Ik vroeg haar (net zoals ik aan zovelen vroeg) naar haar ervaringen met de verdoving en die waren heel positief. Ze wist mij dan ook te vertellen dat Dr. De Latte met een vaste anesthesist werkt en dat ze daardoor heel goed op mekaar ingespeeld zijn.

De verpleegsters die dan de vragenlijsten kwamen afnemen, en de waarden meten, waren al een heel stuk vriendelijker, behulpzamer en van hen kwamen we te weten dat ik eigenlijk al aan de beurt moest geweest zijn, maar dat er iets tussengekomen was.

Nu nog zonder TPD

Voor de operatie – geen spleet

En plots opeens rond 13u30 was de verpleegster die me kwam ophalen er dan. Ik moest nog vlug mijn mond spoelen en weg waren we… Jo moest voor het OK afscheid nemen, voor een kus was er geen tijd meer, 2 uur later zou ik terug zijn…
Zeiden ze…

Van t één kamertje naar t andere, kwam ik op wacht te staan vlak voor het OK. Het leek wel alsof ze een boom aan t omdoen waren met een minicirkelzaag. Ik vroeg me af, als ze bij mij moesten zagen of ik dat in de narcose zou horen…
Een verpleegster die reeds de 2e keer voorbijkwam, bood me vriendelijk aan om boekjes te brengen aangezien ik daar misschien nog wel eventjes zou liggen…
Dan kwam er een andere verpleegster elektroden op mijn borstkas kleven, 2 bovenaan elke borst en één in t midden. (Toen ik wakker werd hing er ook nog één onder mijn borst, hoe kwam die daar dan???) Zij deed ook druppeltjes in mijn neus voor de intubatie. Alleen al het idee… Iets waar ik niet aan gedacht had… Maar ik was eerder bezig met: zou ik de dokter nog zien? Maar de verpleegster verzekerde mij dat ik zowel de dokter als de anesthesist nog zou spreken. Oef!

Wat later was Dr. De Latte er dan ook. Ze hadden een patiënt van de namiddag met een ernstige voorgeschiedenis voorgenomen, op vraag van de anesthesist. Het had een stuk langer geduurd dan verwacht, vandaar dat ik heel wat meer geduld had moeten tonen… Geen probleem voor mij, dankzij de babbel met mijn kamergenote was ik al veel rustiger dan s ochtends.
Ze kwam mij ook proficiat wensen met de verkiezingsresultaten. Superlief! Dat is natuurlijk het voorrecht om dichtbij de dokter te wonen, dat het er persoonlijk aan toegaat.
Ook al ben ik immens bang voor wat straks na de operatie gaat komen, ik heb het volste vertrouwen in haar. Ze doet me niet belachelijk voelen met mijn overgeeffobie, en ze gaan er alles aan doen om het niet te laten gebeuren.
Dan eventjes de operatie overlopen, en wat erna zou gebeuren. Ik mag 2 weken niet snuiten, wel opsnuiven en niezen mag maar met mijn mond open. Het boerinneke uithangen eigenlijk.

Blijkbaar zijn ze mij iets voor 15 u dan komen halen. Ik mocht zelf uit mijn bed stappen en op de operatietafel gaan liggen. Ok, die roddel klopt. Het IS fris in een operatiekamer!
Maar ik werd snel warm toegedekt. Een beetje ingesnoerd, samen met de verdovingsslang, armen naar boven gedraaid, thumbs up :), de elektroden waren aangesloten en het infuus werd geplaatst.
De anesthesist, de al even vriendelijke Dr. De Ruyck stelde mij nog eens gerust, ik ging al Avessa peroperatief (tijdens de operatie) toegediend krijgen, en daarna nog eens als dat gewenst was. Avessa is een middel tegen het braken dat ook toegediend wordt bij chemotherapie en dat zeer effectief werkt.
Daarna moest ik mijn gewicht nog eens zeggen, en gingen ze eraan beginnen. De anesthesist, de dokter en de verpleegster wensten mij allemaal slaapwel en riepen nog tot straks. Het masker werd nog iets dichter gebracht, ik sloot al preventief mijn ogen en toen voelde ik mij in slaap vallen.

Het volgende moment dat ik mij herinner is dat iemand zei: wakker worden, tis gedaan en dan iemand anders, de tube er nog uithalen, en toen hoorde ik iemand zeggen: juist nog wat vaseline op uw lippen doen. Dat voelde goed aan! 🙂
Dat was eigenlijk het meest vervelende moment, de intubatie verwijderen. Het lijkt alsof je je eventjes verslikt, maar tegen dat je zou moeten hoesten is het er al uit, maar door dat gevoel liepen de tranen over mijn wangen, en werden ook even snel weer afgedroogd.
Hoe ik terug op mijn bed geraakt ben, dat herinner ik me niet.
Wel dat ik eens in de gang al meteen vroeg of ik hoger mocht zitten.
In de recoveryruimte kwam de lieve verpleegster van de boekjes bij mij, zij was daar van dienst. Ik kreeg een koelmasker over mijn ogen en een compres onder mijn neus.
Maar dat was allemaal zo benauwend doordat ik wazig zag, en ik wist niet waardoor… Was dit nog de verdoving? Ik zag op de klok 16u05. Jo zou al zitten wachten vol ongeduld.
Ik voelde mij beginnen beven. Mijn vorm van hyperventilatie als ik misselijk ben, of misschien eerder als ik misselijk ben en schrik krijg om te braken.
Het ding achter mij ging tekeer. Mevrouw, u moet wat rustiger worden hé!
Ik: Waarom?
Zij: uw hartslag is veel te hoog
Ik: Hoeveel dan?
Zij: Bwa, 160 zo
Ik: Oh maar da s niet erg, dat heb ik tijdens het lopen ook
Zij: Allé dan, uw ligt hier een marathon te lopen in rust?
Ik legde haar uit dat t kwam door de schrik. Ik had een vieze smaak in mijn mond van al het bloed en ze kwam af met zo een spuitbusje verneveld water. Op die moment is dat de hemel op aarde. Voor de zekerheid kreeg ik toch nog wat Avessa. Het koelmasker en het compres onder mijn neus gingen eraf. De reden waarom ik wazig zag was omdat er zalf op mijn ogen was! OEF! Gewoon alles eraf gewreven en ik had terug een klare kijk op de zaken… En ik vroeg een boekje, om zo mijn gedachten te verzetten… 2 x Dag Allemaal: ideaal! Roddelvoer!
En zie, na 5 minuten kreeg ik een goed rapport, hartslag gedaald naar 90. en ik voelde mij ook 10 keer beter. Niks van misselijkheid meer…

Van de moment dat ik mijn hoofd bewoog kreeg ik een bloedneus. Zo weet ik ook eens hoe dat voelt. Hupla, de ijszak vanop mijn kaak naar mijn nek, om het bloeden te stoppen. Oh heerlijke koelte… De meneer rechtover mij had t koud en vroeg om zijn bed te verwarmen, maar ik lag daar te puffen! Niet normaal hoe warm ik t daar had! Ik zou veel geld geven nu voor zo wat frisse lucht!

Of Jo eventueel bij mij mocht komen? Neen, dat kon echt niet, enkel voor kleine kindjes, maar ja, ik ben al groot hé 🙂
Maar ze wou hem wel eens bellen voor mij: oef… Ja, dat spreken ging mij toch niet zo goed af, dus hielden we het kort… Als ik zo goed bleef, mocht ik om 17u naar boven… Maar Dr. De Latte maakte er een punt van om al haar patiënten nog te zien voor ze terug naar boven gingen… De meneer voor mij had nog wat last met zijn tanden, dus die moest nog eens terug… Maw het was 18 u toen ik terug naar boven mocht.

Dokter De Latte kwam me verzekeren dat alles super goed verlopen was. De schroef was geplaatst en de gehemeltes waren losgemaakt en doorgezaagd zodat ze open kunnen schuiven. Dat voel ik eigenlijk het meest, dat onder mijn neus zeer gevoelig is. Verder kreeg ik nog te horen wat wel en niet mocht, wanneer ik vroeger moest komen ingeval van problemen. Enkele nachten zittend slapen, niet snuiten, niet stoer doen (maw medicatie nemen VOOR je pijn krijgt) en veel ijs opleggen.
Nu blijft de schroef 1 week vergrendeld zitten, en volgende week gaat ze mij dan tonen hoe t moet om verder open te draaien. Binnen dit en 6 maand mag hij er al terug uit!

Eens boven was de wacht gewisseld. Een superlieve verpleegster heeft mij nog 2 uur opgevolgd. Ze had op den duur meer schrik voor de misselijkheid dan ik.

Bij elke beweging die ik maakte: gaat t, gaat t? Zeer bezorgd maar zeer lief.

Om 19 u mocht ik EINDELIJK een beetje water en cola drinken! Suikers! Mjammie!
Na 26 uur vasten was dat meer dan welkom!

Om 20 u mocht het infuus eruit en mochten we naar huis! Hoera!
Jo dacht dat ik in een euforische roes zat, maar ik voelde mij echt fris! Het ging goed!

Alles is echt vlekkeloos verlopen! Zelfs het wachten s ochtends had zo nog zijn voordelen!

Dr. De Latte heeft ook al mijn wijsheidstanden verwijderd onder lokale verdoving, nu deed zij de allereerste operatie waarvoor ik onder narcose moest, mijn heiligste schrik! En ik kan t alleen maar iedereen aanbevelen! Ze is een fantastische dokter! Echt waar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *