Narcotic

Morgen is het zover!

Voor de eerste keer in mijn leven ga ik onder volledige narcose gaan. En ik heb er een heilige schrik voor.

Niet voor de operatie op zich, maar wel voor de narcose of beter gezegd: wat erna komt.
Ik heb namelijk een immense fobie voor overgeven. Ik zou miljoenen geven om niet te moeten braken en zou er ook alles aan doen om het te vermijden…
Automatisch ga je daardoor ook situaties waarbij dit kan voorkomen ontwijken, uitstellen, etc…

Ik hoor velen onder jullie zich al afvragen: waarom moet Marike nu onder narcose?
Eerst dacht ik: Wie boeit dat? Maar achteraf dacht ik dan: iedereen zal het toch zien, misschien sla ik bont en blauw uit, dus kan ik er maar beter open over zijn.

Om een heel lang verhaal kort te maken, zit het zo…
Als kind heb ik heel lang geduimd. Alles hebben mijn ouders geprobeerd om het mij af te leren, gaande van vies smakende nagellak, het toenaaien van pyjamamouwen, het spalken van 1 arm en erna ook allebei (omdat ik anders met de ene arm, de andere losmaakte,…) Niks hielp, tot ik op een bepaalde dag ‘het licht zag’ en het duimen was van de ene dag op de andere over. Nooit had ik er nog nood aan. Jammer genoeg was het toen al veel te laat: resultaat: een open beet, een kruisbeet (boven- en onderbit staan niet mooi op elkaar) en het constant ademen door mijn neus.
Zoals vele tieners van mijn generatie had ik van mijn 14 tot mijn 16 jaar een blokjesbeugel, met erna 5 jaar een draadje. Maar mijn toenmalige orthodontist vond t niet nodig dit te laten zitten, met alle gevolgen vandien: de laatste jaren zijn mijn tanden terug aan het dansen geslagen.

Op zich was dit geen probleem, ware het niet dat door het scheefgroeien van 1 tand de wortel kwam bloot te liggen wat een enorme gevoeligheid geeft. Dus ik dacht: ik wil opnieuw een beugel. Beter nu dan binnen 10-15 jaar, ineens de korte pijn.

Daarom ging ik 1.5 jaar geleden op controle bij mijn tandarts, Tom Beckers, die mij op zijn beurt naar zijn vrouw, stomatologe Dr. Inge De Latte doorverwees.
Zij maakte snel duidelijk dat door een nieuwe beugel het probleem nog steeds hetzelfde ging blijven, alleen het uitzicht van mijn gebit zou wat veranderen.
De oplossing van al die kleine probleempjes was ingrijpend, en ik zat toen aan mijn stoel genageld:

  1. beugel onderaan plaatsen
  2. mijn bovenste bit is te klein om al mijn tanden terug goed op zijn plaats te krijgen. Immers door steeds te duimen, en dus te zuigen, staan mijn bovenste tanden achteraan naar binnen, beetje zoals bij een zandloper. Op de foto is het niet superduidelijk, maar versta je misschien wel wat ik bedoel 
    Om plaats te maken zou een TPD of smile distractor geplaatst moeten worden en dit kon enkel onder volledige verdoving gebeuren. (wat nu gepland is op maandag 19 november). Dit is een soort schroef die eens geplaatst geleidelijk aan wordt opengedraaid waardoor de 2 helften van het gehemelte uit elkaar gaan en er dus een mooie zeg maar Reuze Verhofstadt spleet ontstaat tussen mijn 2 voorste tanden.
  3. Eens gestabiliseerd, een beugel bovenaan die de spleet relatief snel terug sluit
  4. Last but not least, moet de onderkaak aan weerskanten gebroken worden om zo naar voor geschoven te worden, zodat mijn open beet terug een gesloten beet is.
  5. Logopedie om opnieuw juist te leren slikken. Anders duw ik elke keer met mijn tong tegen mijn tanden en zouden ze alsnog naar voor komen.
Als ik het hele verhaal hoorde dacht ik eerst: NO WAY! ’t Is toch niet dat ik een misvormd gelaat heb dat niet juist staat.
Enkele argumenten later van dokter De Latte dacht ik er al iets anders over:
– doordat ik een kruisbeet heb, bijt ik altijd op mijn tanden en geraakt het voedsel ook makkelijker op plaatsen waar het niet hoeft te zitten. Mijn tanden zijn dus meer vatbaar voor cariës.
– het overtuigende argument: als ik er niets aan liet veranderen, zou ik steeds door mijn mond blijven ademhalen. Dit zorgt ervoor dat je constant ongezuiverde rechtstreeks in je longen krijgt, terwijl dat als je door je neus ademhaalt deze lucht eerst gefiltert wordt.
Het werd onlangs aangetoond dat iemand die steeds door zijn mond ademhaalt vanaf 50 jaar dubbel zoveel kans heeft om longkanker te krijgen dan iemand die door zijn neus ademhaalt.
Toen ik dit hoorde was de keuze snel gemaakt. Stel dat ik er nu niets aan zou laten doen, en ik zou longkanker krijgen, zou ik mezelf levenslang verwijten dat ik nu zo flauw was geweest. Maar die narcose hé!
Nog wat bedenktermijn… De gedachte dat ik er met beugel, spleet en gebroken kaken 2 jaar niet zo super zou uitzien waren ijdel, egoïstisch,… maar ze speelden een grote rol voor mij. Maar toen leerde ik mijn lief kennen, en hij trok me over de streep… En ik wist dat hij gelijk had!
Dus begin april dit jaar 2012 dus liet ik al onderaan mijn beugel plaatsen.
Dat ging heel snel en heel goed. Weinig mensen merkten dat zelfs op; en deze zomer kreeg ik al groen licht voor de TPD. Maar ik zag het niet zitten om mij voor de verkiezingen nog te laten opereren, dus heb ik maar gewacht tot erna. Nu dus 🙂
En tja, die narcose… Ik heb al aan ieders oren willens nillens zitten zagen: hoe is t, was je misselijk, moest je braken,…
Ik heb alle beschikbare blogs van mensen die het ook hebben laten doen afgeschuimd, misschien had ik dat beter niet gedaan, want mijn angst is er niet echt door verbeterd…
Maar goed, come what may: morgen is het zover!
Dan wordt er zo een smile distractor geplaatst! Wil je graag zien hoe dit in zijn werk gaat, kan je via volgende link er een filmpje van bekijken : Smile distractor – plaatsing.
Duimen jullie allemaal voor mij? Dankjewel!

 

1 Maand later…

Exact 1 maandje is het stil gebleven hier op mijn blog…

Volgens de pro’s onder jullie is dit TE lang…  Maar nu zijn we er weer!
Ik had nooit aan eventjes digitale rust (aan algemene pauze ook, maar daar wachten we nog op!)

Wat heb ik tijdens de voorbije weken zo allemaal uitgespookt…

  • Eerst en vooral gedecompresseerd 🙂
  • samen met het lief toch wat ontspannen,
  • na de overwinningsroes met wat heimwee mijn verkiezingsborden afgebroken,
  • mijn vriendjes hier en daar waar mogelijk terug opgezocht,
  • mijn werk weer opgekrikt en
  • de draad van de studies weer opgepikt (Met andere woorden: ik ben ondertussen weer op de hoogte van alle taken, en examens die mij de komende weken te wachten staan!)
  • de laatste voorbereidingen getroffen voor mijn ‘ingreepje’ (hierover meer in een volgend berichtje)

Ondertussen zijn we ook ingeschreven voor een cursus ‘gemeenteraad’. Gedurende 3 maandagen in november – december – januari zal ik samen met andere nieuwe verkozenen van Oost-Vlaanderen ‘leren’ hoe het er aan toegaat in zo’n gemeenteraad. Wordt vast en zeker heel interessant!

Daarnaast hebben we ook een brief gekregen van Geert (aka den burgemeester, nog 1.5 maand in ieder geval) dat op 2 januari de nieuwe gemeenteraad opgericht wordt en we daar dus ook verwacht worden.
Ze laten er geen gras over groeien, 2013 zal meteen goed ingezet worden!
Ik kijk er al naar uit! Dan begint het maar pas! Hopelijk kan ik een goed gemeenteraadslid worden en zijn, en hoe stom dit ook klinkt, ik wil jullie niet teleurstellen!

Met andere woorden: als jullie suggesties hebben, een opmerking, kritiek, een voorstel, wat dan ook, zin in een babbeltje! Laat me dan zeker iets weten! Van dinsdag tot zaterdag in de winkel, via telefoon (053/80.56.69.), mail (marike.godefroit@gmail.com), ik ben makkelijk bereikbaar!